باید ها ونباید ها

آیا دوران نامزدی برای دست یابی به شناخت از یکدیگر کافی است؟ چگونه باید در این دوران رفتار کرد؟ ازدواج بی شک از مهمترین تصمیماتی است که هر فرد در زندگی خود میگیرد. بنابراین برای دست زدن به چنین اقدامی معمولا افراد در دورهای که به آن نامزدی میگویند، برای شناخت هرچه بهتر طرف مقابل خود میکوشند. بسته به فرهنگ و رسومات خانوادگی دوران نامزدی میتواند متفاوت باشد. این تفاوتها از نظر مدت زمان و شکل ارتباط متغیر است. بسیاری از ابعاد شخصیتی و ارتباطی طرفین در این دوران قابل بررسی است. با ایجاد یک فضای مناسب زوجین میتوانند یکدیگر را بهتر شناخته و برای شروع زندگی مشترک به یک تفاهم برسند.

گر قصد آشنایی با همسر احتمالی آینده خود را دارید، توصیه روانشناسان این است که مدتی در حدود 6 ماه تا یک سال قبل از ازدواج با یکدیگر رفت و آمد کنید و اصطلاحا نامزد یکدیگر باشید. نامزد بودن به معنای کاندید احتمالی بودن میباشد. در واقع قبل از عقد دائم و رسمی حتما یک دوره آشنایی را به اسم نامزدی طی کنید و نامزدی و آشنایی خود را موکول به بعد از عقد نکنید.

برخی افراد مدت زمان نامزدی شان را بسیار طولانی میکنند و یا فکر میکنند هر چقدر بیشتر برای آن وقت بگذارند، بهتر است. در صورتی که چنین نیست. دوران نامزدی بیش از حد طولانی فرسایشی میشود و میتواند آسیب زا شود.

برخی فکر میکنند چون دوران نامزدی دوره شناخت است پس باید دائما فرد مقابل خود را بیازمایند. چنین کاری بیشتر از اینکه باعث استحکام رابطه بشود، بی اعتمادی ایجاد میکند و به جای مستحکم کردن رابطه آن را ضعیف میکند. در یک دوره 6 ماه تا یک ساله، اگر روابط گسترده باشند، به قدر کافی بحران پیش خواهد آمد که به شما و نامزدتان کمک کند همدیگر را بشناسید.

حالا درست است که این مجله مال جوان هاست اما این قسمت را می توانید راست بگذارید جلوی پدر و مادرهایی که نامزدها را بیش از حد محدود می کنند؛ جوری که دو طرف حتی برای یک حرف زدن ساده خصوصی هم فرصت نداشته باشند.
محدودیت بیش از حد ایجاد کردن خانواده ها در دوران نامزدی باعث می شود که دو طرف نتوانند نسبت به یکدیگر شناخت کافی پیدا کنند.ضمن اینکه احترام به بلوغ فکری جوان ها ایجاب می کند خانواده ها در این مورد کمی بازتر عمل کنند. البته دخالت خانواده ها در این مرحله اشتباه ترین اتفاقی است که می تواند بیفتد.

رابطه ی جنسی نداشته باشید:

مهمترین حریم و مرز دوران نامزدی رابطه جنسی است. تجربه نکردن رابطه جنسی به این دلیل توصیه می شود که در صورتی که افراد احساس کردند مناسب یکدیگر نیستند و لازم شد از هم جدا شوند، این جدایی به راحتی انجام شود.در صورت برقراری رابطه جنسی هم پسر بیشتر احساس تعهد می کند و هم دختر ناتوانی بیشتری برای جدایی احساس می کند. این در فرهنگ کشور ما بسیار مهم است. ضمن اینکه تفاوت های جنسیتی هم در این مورد مهم هستند.

معمولا پسرها دوست دارند که هر چه سریعتر رابطه جنسی با نامزدشان را تجربه کنند. برای آنها رابطه جنسی بیشتر فیزیولوژیک است تا عاطفی اما دخترها به محض اینکه با کسی رابطه جنسی برقرار کردند، به او از لحاظ عاطفی هم وابسته می شوند. در واقع در رابطه جنسی دخترها رگه های عاطفی بسیار پررنگ هستند. همین تفاوت هم باعث می شود که جدایی بعد از رابطه جنسی برای دخترها بسیار سخت تر باشد.

این تعهد ناخواسته و پیچیده را همه شما احتمالا در موارد دیگری مثل انتخاب شغل، انتخاب رشته دانشگاهی یا هر تصمیم مهم دیگر زندگی که دیگران زود از آن خبر شده اند احساس کرده اید. در مهمترین تصمیم زندگی یعنی ازدواج، شما هر چه بیشتر رابطه را داد بزنید، بیشتر در آن گیر می کنید.